ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੨ ਅਸਟਪਦੀਆ
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ਗੁਰੁ ਸਾਗਰੁ ਰਤਨੀ ਭਰਪੂਰੇ ॥ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸੰਤ ਚੁਗਹਿ ਨਹੀ ਦੂਰੇ॥
ਹਰਿ ਰਸੁ ਚੋਗ ਚੁਗਹਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ॥ ਸਰਵਰ ਮਹਿ ਹੰਸੁ ਪ੍ਰਾਨਪਤਿ ਪਾਵੈ ॥੧॥
ਕਿਆ ਬਗੁ ਬਪੁੜਾ ਛਪੜੀ ਨਾਇ ॥ ਕੀਚੜਿ ਡੂਬੈ ਮੈਲੁ ਨ ਜਾਇ ॥੧॥ਰਹਾਉ ॥
ਰਖਿ ਰਖਿ ਚਰਨ ਧਰੇ ਵੀਚਾਰੀ ॥ ਦੁਬਿਧਾ ਛੋਡਿ ਭਏ ਨਿਰੰਕਾਰੀ॥
ਮੁਕਤਿ ਪਦਾਰਥੁ ਹਰਿ ਰਸ ਚਾਖੇ॥ਆਵਣ ਜਾਣ ਰਹੇ ਗੁਰਿ ਰਾਖੇ॥੨॥
ਸਰਵਰ ਹੰਸਾ ਛੋਡਿ ਨ ਜਾਇ ॥ ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤਿ ਕਰਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇ ॥
ਸਰਵਰ ਮਹਿ ਹੰਸੁ ਹੰਸ ਮਹਿ ਸਾਗਰੁ ॥ ਅਕਥ ਕਥਾ ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਆਦਰੁ ॥੩॥
ਸੁੰਨ ਮੰਡਲ ਇਕੁ ਜੋਗੀ ਬੈਸੇ ॥ ਨਾਰਿ ਨ ਪੁਰਖੁ ਕਹਹੁ ਕੋਊ ਕੈਸੇ ॥
ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਜੋਤਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥ ਸੁਰਿ ਨਰ ਨਾਥ ਸਚੇ ਸਰਣਾਈ ॥੪॥
ਆਨੰਦ ਮੂਲੁ ਅਨਾਥ ਅਧਾਰੀ ॥ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਸਹਜਿ ਬੀਚਾਰੀ ॥
ਭਗਤਿ ਵਛਲ ਭੈ ਕਾਟਣਹਾਰੇ ॥ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਮਿਲੇ ਪਗੁ ਧਾਰੇ ॥੫॥
ਅਨਿਕ ਜਤਨ ਕਰਿ ਕਾਲੁ ਸੰਤਾਏ ॥ ਮਰਣੁ ਲਿਖਾਇ ਮੰਡਲ ਮਹਿ ਆਏ ॥
ਜਨਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਦੁਬਿਧਾ ਖੋਵੈ ॥ ਆਪੁ ਨ ਚੀਨਸਿ ਭ੍ਰਮਿ ਭ੍ਰਮਿ ਰੋਵੈ ॥੬॥
ਕਹਤਉ ਪੜਤਉ ਸੁਣਤਉ ਏਕ ॥ਧੀਰਜ ਧਰਮੁ ਧਰਣੀਧਰ ਟੇਕ ॥
ਜਤੁ ਸਤੁ ਸੰਜਮੁ ਰਿਦੈ ਸਮਾਏ ॥ ਚਉਥੇ ਪਦ ਕਉ ਜੇ ਮਨੁ ਪਤੀਆਏ ॥੭॥
ਸਾਚੇ ਨਿਰਮਲ ਮੈਲੁ ਨ ਲਾਗੈ ॥ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਭਰਮ ਭਉ ਭਾਗੈ ॥
ਸੂਰਤਿ ਮੂਰਤਿ ਆਦਿ ਅਨੂਪੁ ॥ ਨਾਨਕੁ ਜਾਚੈ ਸਾਚੁ ਸਰੂਪੁ ॥੮॥੧॥
            
(ਅੰਗ ੬੮੫)

[ਵਿਆਖਿਆ]
ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੨ ਅਸਟਪਦੀਆ
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
                                                                  
 ਗੁਰੂ ਮਾਨੋ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤਿ ਸਾਲਾਹ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਨਕਾ-ਨਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।  ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੱਖ ਉਸ ਸਾਗਰ ਵਿਚੋਂ ਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਖ਼ੁਰਾਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਮੋਤੀ ਚੁਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੇਹਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤ-ਹੰਸ ਹਰਿ-ਨਾਮ ਰਸ ਦੀ ਚੋਗ ਚੁਗਦੇ ਹਨ। (ਗੁਰਸਿੱਖ) ਹੰਸ ਗੁਰੂ-ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤੇ ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।੧। ਵਿਚਾਰਾ ਬਗਲਾ ਛਪੜੀ ਵਿਚ ਕਾਹਦੇ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ?  ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਖੱਟਦਾ, ਸਗੋਂ ਛਪੜੀ ਵਿਚ ਨਹਾ ਕੇ ਚਿੱਕੜ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਮੈਲ਼ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
 (ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਹੋਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਭਾਲਦਾ ਹੈ ਉਹ,  ਮਾਨੋ, ਛਪੜੀ ਵਿਚ ਹੀ ਨਹਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਉਹ ਹੋਰ ਮਾਇਆ-ਮੋਹ ਦੀ ਮੈਲ ਸਹੇੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ)।੧।ਰਹਾਉ।
 ਗੁਰਸਿੱਖ ਬੜਾ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਵੀਚਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਸਫ਼ਰ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ  ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਸਰੇ ਦੀ ਭਾਲ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਰਸ ਚੱਖ
 ਕੇ ਗੁਰਸਿੱਖ ਉਹ ਪਦਾਰਥ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਖ਼ਲਾਸੀ ਦਿਵਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।  ਜਿਸ ਦੀ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਮੁੱਕ ਗਏ।੨।
 ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਜੇਹੜਾ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਦਾ ਦਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਉਹ  ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤੀ ਦੀ ਬਰਕਤਿ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਗੁਰਸਿੱਖ-ਹੰਸ,
 ਗੁਰੂ-ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਟਿਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁਰੂ-ਸਰੋਵਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ,  ਉਸ ਸਿੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁਰੂ ਵੱਸ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਥਾ ਅਕੱਥ ਹੈ ਭਾਵ, ਇਸ ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਬਿਆਨ
 ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉਤੇ ਤੁਰ ਕੇ ਉਹ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ  ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।੩। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਪ੍ਰਭੂ-ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆ ਬੰਦਾ ਅਫੁਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕਦਾ ਹੈ,
 ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਸਤ੍ਰੀ ਮਰਦ ਵਾਲੀ ਤਮੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਭਾਵ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਮ ਚੇਸ਼ਟਾ ਜੋਰ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੀ।  ਦੱਸੋ, ਕੋਈ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਕਰ ਭੀ ਕਿਵੇਂ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਸੁਰਤਿ ਜੋੜੀ
 ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਤਿੰਨਾਂ ਭਵਨਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਨਾਥ ਆਦਿਕ ਸਭ ਜਿਸ ਸਦਾ-ਥਿਰ  ਦੀ ਸਰਨ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।੪। ਗੁਰਮੁਖ-ਹੰਸ ਗੁਰੂ-ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਉਸ ਪ੍ਰਾਨਪਤਿ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ
 ਆਤਮਕ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸੋਮਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿਆਸਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਗੁਰਮੁਖ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਉਸ  ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਅਡੋਲ ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ
 ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ। ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਉਮੈ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ  ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਉਸ ਆਨੰਦ-ਮੂਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਜੁੜਦੇ ਹਨ।੫। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚਾਰੇ ਬਗੁਲੇ
 ਵਾਂਗ ਹਉਮੈ ਦੀ ਛਪੜੀ ਵਿਚ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ,  ਉਹ ਹਉਮੈ ਵਿਚ ਭਟਕ ਭਟਕ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਸਰੇ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਕੇ ਸਹੇੜੀ
 ਹੋਈ ਆਤਮਕ ਮੌਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧੁਰੋਂ ਆਤਮਕ ਮੌਤ ਦਾ ਲੇਖ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉਤੇ ਲਿਖਾ ਕੇ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਇਥੇ ਭੀ ਆਤਮਕ ਮੌਤ ਹੀ ਵਿਹਾਝਦਾ ਰਿਹਾ।੬।
 ਪਰ ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤਿ ਸਾਲਾਹ ਹੀ ਨਿੱਤ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਤੇ  ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਟੇਕ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਸੁਭਾਉ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਫ਼ਰਜ਼
 ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਰਨ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਗਿਝਾ  ਲਏ ਜਿਥੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਗੁਣ ਜੋਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਸੁਤੇ ਹੀ ਜਤ,ਸਤ ਤੇ ਸੰਜਮ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ
 ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।੭। ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮੈਲ  ਨਹੀਂ ਚੰਬੜਦੀ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਬਰਕਤਿ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲਾ
 ਡਰ-ਸਹਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਨਕ ਭੀ ਉਸ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹਸਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੋਂ ਨਾਮ ਦੀ ਦਾਤਿ ਮੰਗਦਾ  ਹੈ ਜਿਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਵਜੂਦ ਆਦਿ ਤੋਂ ਹੀ ਚਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।੮।੧।
(ਅੰਗ ੬੮੫)
੧੮ ਅਗਸ੍ਤ ੨੦੧੮
धधनासरी महला १ घरु २ असटपदीआ
ੴ सतिगुर प्रसादि ॥
                         
गुरु सागरु रतनी भरपूरे ॥ अमृतु संत चुगहि नही दूरे ॥
हरि रसु चोग चुगहि प्रभ भावै ॥ सरवर महि हंसु प्रानपति पावै ॥१॥
किआ बगु बपुड़ा छपड़ी नाइ ॥ कीचड़ि डूबै मैलु न जाइ ॥१॥ रहाउ ॥
रखि रखि चरन धरे वीचारी ॥ दुबिधा छोडि भए निरंकारी ॥
मुकति पदार्थु हरि रस चाखे ॥ आवण जाण रहे गुरि राखे ॥२॥
सरवर हंसा छोडि न जाइ ॥ प्रेम भगति करि सहजि समाइ ॥
सरवर महि हंसु हंस महि सागरु ॥ अकथ कथा गुर बचनी आदरु ॥३॥
सुंन मंडल इकु जोगी बैसे ॥ नारि न पुरखु कहहु कोऊ कैसे ॥
त्रिभवण जोति रहे लिव लाई ॥ सुरि नर नाथ सचे सरणाई ॥४॥
आनंद मूलु अनाथ अधारी ॥ गुरमुखि भगति सहजि बीचारी ॥
भगति वछल भै काटणहारे ॥ हउमै मारि मिले पगु धारे ॥५॥
अनिक जतन करि कालु संताए ॥ मरणु लिखाइ मंडल महि आए ॥
जनमु पदार्थु दुबिधा खोवै ॥ आपु न चीनसि भ्रमि भ्रमि रोवै ॥६॥
कहतउ पड़तउ सुणतउ एक ॥ धीरज धरमु धरणीधर टेक ॥
जतु सतु संजमु रिदै समाए ॥ चउथे पद कउ जे मनु पतीआए ॥७॥
साचे निर्मल मैलु न लागै ॥ गुर कै सबदि भरम भउ भागै ॥
सूरति मूरति आदि अनूपु ॥ नानकु जाचै साचु सरूपु ॥८॥१॥
(अँग ६८५)

[विआखिआ]
धनासरी महला १ घरु २ असटपदीआ
ੴ सतिगुर प्रसादि ॥
गुरू मानो इक समुँदर है जो प्रभू दी सिफ़ति सालाह दे रतनां नाल नका-नक भरिआ होइआ है। गुरमुख सिख्ख उस सागर विचों आतमक जीवन देण वाली ख़ुराक प्रापत करदे हन,
जिवें हँस मोती चुगदे हन ते गुरू तों दूर नहीं रहिँदे। प्रभू दी मेहर अनुसार सँत-हँस हरि-नाम रस दी चोग चुगदे हन। (गुरसिख्ख) हँस गुरू-सरोवर विच टिकिआ रहिँदा है,
ते जिँद दे मालक प्रभू नूँ लभ्भ लैंदा है।१। विचारा बगला छपड़ी विच काहदे लई न्हाउंदा है?  कुझ्झ नहीं खट्टदा, सगों छपड़ी विच नहा के चिक्कड़ विच डुब्बदा है, उस दी इह मैਲ਼ दूर नहीं हुँदी।
 (जेहड़ा मनुख्ख गुरू-समुँदर नूँ छड्ड के देवी देवतिआं आदिक होर होर दे आसरे भालदा है उह,  मानो, छपड़ी विच ही नहा रिहा है। उथों उह होर माइआ-मोह दी मैल सहेड़ लैंदा है)।१।रहाउ।
 गुरसिख्ख बड़ा सुचेत हो के पूरी वीचार नाल जीवन-सफ़र विच पैर रख्खदा है। परमातमा तों बिना  किसे होर आसरे दी भाल छड्ड के परमातमा दा ही बण जांदा है। परमातमा दे नाम दा रस चख्ख
 के गुरसिख्ख उह पदारथ हासल कर लैंदा है जो माइआ दे मोह तों ख़लासी दिवा देंदा है।  जिस दी गुरू ने सहाइता कर दित्ती उस दे जनम मरन दे गेड़ मुक्क गए।२।
 जिवें हँस मानसरोवर नूँ छड्ड के नहीं जांदा, तिवें जेहड़ा सिख्ख गुरू दा दर छड्ड के नहीं जांदा उह  प्रेम भगती दी बरकति नाल अडोल आतमक अवसथा विच लीन हो जांदा है। जेहड़ा गुरसिख्ख-हँस,
 गुरू-सरोवर विच टिकदा है, उस दे अँदर गुरू-सरोवर आपणा आप परगट करदा है,  उस सिख्ख दे अँदर गुरू वस्स पैंदा है, इह कथा अकथ्थ है भाव, इस आतमक अवसथा दा बिआन
 नहीं हो सकदा। सिरफ़ इह कहि सकदे हां कि गुरू दे बचनां उते तुर के उह लोक परलोक विच  आदर पांदा है।३। 
 जेहड़ा कोई विरला प्रभू-चरनां विच जुड़िआ बँदा अफुर अवसथा विच टिकदा है,  उस दे अँदर इसत्री मरद वाली तमीज़ नहीं रहिँदी। भाव, उस दे अँदर काम चेशटा जोर नहीं पांदी।
 दस्सो, कोई इह सँकलप कर भी किवें सकदा है? किउंकि उह तां सदा उस परमातमा विच सुरति जोड़ी  रख्खदा है जिस दी जोति तिँनां भवनां विच विआपक है अते देवते, मनुख्ख, 
 नाथ आदिक सभ जिस सदा-थिर  दी सरन लई रख्खदे हन।४। 
 गुरमुख-हँस गुरू-सागर विच टिक के उस प्रानपति-प्रभू नूँ मिलदा है जो  आतमक आनँद दा सोमा है जो निआसरिआं दा आसरा है। 
 गुरमुख उस दी भगती दी राहीं अते उस  दे गुणां दी विचार दी राहीं अडोल आतमक अवसथा विच टिके रहिँदे हन। उह प्रभू आपणे सेवकां दी भगती नाल प्रेम करदा है, उहनां दे सारे डर दूर करन दे समरथ्थ है। 
 गुरमुखि हउमै मार के अते  साध सँगति विच टिक के उस आनँद-मूल प्रभू दे चरनां विच जुड़दे हन।५। 
 जेहड़ा मनुख्ख विचारे बगुले  वांग हउमै दी छपड़ी विच ही न्हाउंदा रहिँदा है ते आपणे आतमक जीवन नूँ नहीं पछाणदा,  उह हउमै विच भटक भटक के दुखी हुँदा है; 
 परमातमा तों बिना किसे होर आसरे दी भाल करके सहेड़ी  होई आतमक मौत उस नूँ सदा दुखी करदी है, उह पिछले कीते करमां अनुसार धुरों आतमक मौत दा  लेख ही आपणे मथ्थे उते लिखा के 
 इस जगत विच आइआ ते इथे भी आतमक मौत ही विहाझदा रिहा।६।
 पर जेहड़ा मनुख्ख इक परमातमा दी सिफ़ति सालाह ही नित्त उचारदा है, पड़्हदा है ते सुणदा है ते  धरती दे आसरे प्रभू दी टेक फड़दा है, उह गँभीर सुभाउ ग्रहण करदा है उह मनुख्खा जीवन दे फ़रज़
 नूँ पछाणदा है। जो मनुख्ख गुरू दी सरन विच रहि के आपणे मन नूँ उस आतमक अवसथा विच गिझा  लए जिथे माइआ दे तिँने ही गुण जोर नहीं पा सकदे, तां सुते ही जत,सत ते सँजम उस दे हिरदे
 विच लीन रहिँदे हन।७। सदा-थिर प्रभू विच टिक के पवित्र होए मनुख्ख दे मन नूँ विकारां दी मैल  नहीं चँबड़दी। गुरू दे शबद दी बरकति नाल उस दी भटकणा दूर हो जांदी है उस दा दुनीआं वाला
 डर-सहम मुक्क जांदा है। नानक भी उस सदा-थिर हसती वाले प्रभू दे दर तों नाम दी दाति मँगदा  है जिस वरगा होर कोई नहीं है जिस दी सोहणी सूरत ते जिस दा वजूद आदि तों ही चलिआ आ रिहा है।८।१।
 
(अँग ६८५)
१८ अगस्त २०१८
đnasrï mhLa 1 ġru 2 ȦstpɗïÄ
ੴ sŧigur pɹsaɗi .
guru sagru rŧnï ßrpüry . Ȧɳmɹiŧu sɳŧ cughi nhï ɗüry.
hri rsu cog cughi pɹß ßavÿ . srvr mhi hɳsu pɹanpŧi pavÿ .1.
kiÄ bgu bpuŗa ċpŗï naĖ . kïcŗi dübÿ mÿLu n jaĖ .1.rhaŮ .
rķi rķi crn đry vïcarï . ɗubiđa ċodi ßÆ nirɳkarï.
mukŧi pɗarȶu hri rs caķy.Ävņ jaņ rhy guri raķy.2.
srvr hɳsa ċodi n jaĖ . pɹym ßgŧi kri shji smaĖ .
srvr mhi hɳsu hɳs mhi sagru . Ȧkȶ kȶa gur bcnï Äɗru .3.
suɳn mɳdL Ėku jogï bÿsy . nari n purķu khhu koÜ kÿsy .
ŧɹißvņ joŧi rhy Liv LaË . suri nr naȶ scy srņaË .4.
Änɳɗ müLu Ȧnaȶ Ȧđarï . gurmuķi ßgŧi shji bïcarï .
ßgŧi vċL ßÿ katņhary . hŮmÿ mari miLy pgu đary .5.
Ȧnik jŧn kri kaLu sɳŧaÆ . mrņu LiķaĖ mɳdL mhi ÄÆ .
jnmu pɗarȶu ɗubiđa ķovÿ . Äpu n cïnsi ßɹmi ßɹmi rovÿ .6.
khŧŮ pŗŧŮ suņŧŮ Æk .đïrj đrmu đrņïđr tyk .
jŧu sŧu sɳjmu riɗÿ smaÆ . cŮȶy pɗ kŮ jy mnu pŧïÄÆ .7.
sacy nirmL mÿLu n Lagÿ . gur kÿ sbɗi ßrm ßŮ ßagÿ .
sürŧi mürŧi Äɗi Ȧnüpu . nanku jacÿ sacu srüpu .8.1.
          
(Ȧɳg 685)

[viÄķiÄ]
đnasrï mhLa 1 ġru 2 ȦstpɗïÄ
ੴ sŧigur pɹsaɗi .
              
gurü mano Ėk smuɳɗr hÿ jo pɹßü ɗï sifŧi saLah ɗy rŧnaɲ naL nka-nk ßriÄ hoĖÄ hÿ,
gurmuķ siƻķ Ůs sagr vicoɲ Äŧmk jïvn ɗyņ vaLï ķurak pɹapŧ krɗy hn,
jivyɲ hɳs moŧï cugɗy hn ŧy gurü ŧoɲ ɗür nhïɲ rhiɳɗy, pɹßü ɗï myhr Ȧnusar sɳŧ-hɳs hri-nam
rs ɗï cog cugɗy hn, (gursiƻķ) hɳs gurü-srovr vic tikiÄ rhiɳɗa hÿ,
ŧy jiɳɗ ɗy maLk pɹßü nüɳ Lƻß Lÿɲɗa hÿ,1, vicara bgLa ċpŗï vic kahɗy LË nɥaŮɲɗa hÿ?
kuƻʝ nhïɲ ķƻtɗa, sgoɲ ċpŗï vic nha ky ciƻkŗ vic duƻbɗa hÿ, Ůs ɗï Ėh mÿl ɗür nhïɲ huɳɗï,
(jyhŗa mnuƻķ gurü-smuɳɗr nüɳ ċƻd ky ɗyvï ɗyvŧiÄɲ Äɗik hor hor ɗy Äsry ßaLɗa hÿ Ůh,
mano, ċpŗï vic hï nha riha hÿ, Ůȶoɲ Ůh hor maĖÄ-moh ɗï mÿL shyŗ Lÿɲɗa hÿ),1,rhaŮ,
gursiƻķ bŗa sucyŧ ho ky pürï vïcar naL jïvn-sfr vic pÿr rƻķɗa hÿ, prmaŧma ŧoɲ bina
kisy hor Äsry ɗï ßaL ċƻd ky prmaŧma ɗa hï bņ jaɲɗa hÿ, prmaŧma ɗy nam ɗa rs cƻķ
ky gursiƻķ Ůh pɗarȶ hasL kr Lÿɲɗa hÿ jo maĖÄ ɗy moh ŧoɲ ķLasï ɗiva ɗyɲɗa hÿ,
jis ɗï gurü ny shaĖŧa kr ɗiƻŧï Ůs ɗy jnm mrn ɗy gyŗ muƻk gÆ,2,
jivyɲ hɳs mansrovr nüɳ ċƻd ky nhïɲ jaɲɗa, ŧivyɲ jyhŗa siƻķ gurü ɗa ɗr ċƻd ky nhïɲ jaɲɗa Ůh
pɹym ßgŧï ɗï brkŧi naL ȦdoL Äŧmk Ȧvsȶa vic Lïn ho jaɲɗa hÿ, jyhŗa gursiƻķ-hɳs,
gurü-srovr vic tikɗa hÿ, Ůs ɗy Ȧɳɗr gurü-srovr Äpņa Äp prgt krɗa hÿ,
Ůs siƻķ ɗy Ȧɳɗr gurü vƻs pÿɲɗa hÿ, Ėh kȶa Ȧkƻȶ hÿ ßav, Ės Äŧmk Ȧvsȶa ɗa biÄn
nhïɲ ho skɗa, sirf Ėh khi skɗy haɲ ki gurü ɗy bcnaɲ Ůŧy ŧur ky Ůh Lok prLok vic
Äɗr paɲɗa hÿ,3, jyhŗa koË virLa pɹßü-crnaɲ vic juŗiÄ bɳɗa Ȧfur Ȧvsȶa vic tikɗa hÿ,
Ůs ɗy Ȧɳɗr Ėsŧɹï mrɗ vaLï ŧmïz nhïɲ rhiɳɗï, ßav, Ůs ɗy Ȧɳɗr kam cyƨta jor nhïɲ paɲɗï,
ɗƻso, koË Ėh sɳkLp kr ßï kivyɲ skɗa hÿ? kiŮɲki Ůh ŧaɲ sɗa Ůs prmaŧma vic surŧi joŗï
rƻķɗa hÿ jis ɗï joŧi ŧiɳnaɲ ßvnaɲ vic viÄpk hÿ Ȧŧy ɗyvŧy, mnuƻķ, naȶ Äɗik sß jis sɗa-ȶir
ɗï srn LË rƻķɗy hn,4, gurmuķ-hɳs gurü-sagr vic tik ky Ůs pɹanpŧi-pɹßü nüɳ miLɗa hÿ jo
Äŧmk Änɳɗ ɗa soma hÿ jo niÄsriÄɲ ɗa Äsra hÿ, gurmuķ Ůs ɗï ßgŧï ɗï rahïɲ Ȧŧy Ůs
ɗy guņaɲ ɗï vicar ɗï rahïɲ ȦdoL Äŧmk Ȧvsȶa vic tiky rhiɳɗy hn, Ůh pɹßü Äpņy syvkaɲ ɗï
ßgŧï naL pɹym krɗa hÿ, Ůhnaɲ ɗy sary dr ɗür krn ɗy smrƻȶ hÿ, gurmuķi hŮmÿ mar ky Ȧŧy
sađ sɳgŧi vic tik ky Ůs Änɳɗ-müL pɹßü ɗy crnaɲ vic juŗɗy hn,5, jyhŗa mnuƻķ vicary bguLy
vaɲg hŮmÿ ɗï ċpŗï vic hï nɥaŮɲɗa rhiɳɗa hÿ ŧy Äpņy Äŧmk jïvn nüɳ nhïɲ pċaņɗa,
Ůh hŮmÿ vic ßtk ßtk ky ɗuķï huɳɗa hÿ; prmaŧma ŧoɲ bina kisy hor Äsry ɗï ßaL krky shyŗï
hoË Äŧmk möŧ Ůs nüɳ sɗa ɗuķï krɗï hÿ, Ůh piċLy kïŧy krmaɲ Ȧnusar đuroɲ Äŧmk möŧ ɗa
Lyķ hï Äpņy mƻȶy Ůŧy Liķa ky Ės jgŧ vic ÄĖÄ ŧy Ėȶy ßï Äŧmk möŧ hï vihaʝɗa riha,6,
pr jyhŗa mnuƻķ Ėk prmaŧma ɗï sifŧi saLah hï niƻŧ Ůcarɗa hÿ, pŗɥɗa hÿ ŧy suņɗa hÿ ŧy
đrŧï ɗy Äsry pɹßü ɗï tyk fŗɗa hÿ, Ůh gɳßïr sußaŮ gɹhņ krɗa hÿ Ůh mnuƻķa jïvn ɗy ਫ਼rz
nüɳ pċaņɗa hÿ, jo mnuƻķ gurü ɗï srn vic rhi ky Äpņy mn nüɳ Ůs Äŧmk Ȧvsȶa vic giʝa
LÆ jiȶy maĖÄ ɗy ŧiɳny hï guņ jor nhïɲ pa skɗy, ŧaɲ suŧy hï jŧ,sŧ ŧy sɳjm Ůs ɗy hirɗy
vic Lïn rhiɳɗy hn,7, sɗa-ȶir pɹßü vic tik ky pviŧɹ hoÆ mnuƻķ ɗy mn nüɳ vikaraɲ ɗï mÿL
nhïɲ cɳbŗɗï, gurü ɗy ƨbɗ ɗï brkŧi naL Ůs ɗï ßtkņa ɗür ho jaɲɗï hÿ Ůs ɗa ɗunïÄɲ vaLa
dr-shm muƻk jaɲɗa hÿ, nank ßï Ůs sɗa-ȶir hsŧï vaLy pɹßü ɗy ɗr ŧoɲ nam ɗï ɗaŧi mɳgɗa
hÿ jis vrga hor koË nhïɲ hÿ jis ɗï sohņï sürŧ ŧy jis ɗa vjüɗ Äɗi ŧoɲ hï cLiÄ Ä riha hÿ,8,1,
          
(Ȧɳg 685)
18 Ȧgsǂ 2018
DHANAASAREE, FIRST MEHL, SECOND HOUSE, ASHTAPADEES:
ONE UNIVERSAL CREATOR GOD.
BY THE GRACE OF THE TRUE GURU:
The Guru is the ocean, filled with pearls. The Saints gather in the Ambrosial Nectar;
they do not go far away from there. They taste the subtle essence of the Lord;
they are loved by God. Within this pool, the swans find their Lord, the Lord of their souls. || 1 ||
What can the poor crane accomplish by bathing in the mud puddle? It sinks into the mire,
and its filth is not washed away. || 1 || Pause ||
After careful deliberation, the thoughtful person takes a step. Forsaking duality, 
he becomes a devotee of the Formless Lord. He obtains the treasure of liberation,
and enjoys the sublime essence of the Lord. His comings and goings end, and the Guru protects him. || 2 ||
The swan do not leave this pool. In loving devotional worship, they merge in the Celestial Lord.
The swans are in the pool, and the pool is in the swans. They speak the Unspoken Speech,
and they honor and revere the Guru's Word. || 3 ||
The Yogi, the Primal Lord, sits within the celestial sphere of deepest Samaadhi. He is not male, and He is not female;
how can anyone describe Him? The three worlds continue to center their attention on His Light.
The silent sages and the Yogic masters seek the Sanctuary of the True Lord. || 4 ||
The Lord is the source of bliss, the support of the helpless. The Gurmukhs worship and contemplate the Celestial Lord.
God is the Lover of His devotees, the Destroyer of fear. Subduing ego, one meets the Lord, 
and places his feet on the Path. || 5 ||
He makes many efforts, but still, the Messenger of Death tortures him. Destined only to die, he comes into the world.
He wastes this precious human life through duality. He does not know his own self, and trapped by doubts, 
he cries out in pain. || 6 ||
Speak, read and hear of the One Lord. The Support of the earth shall bless you with courage, righteousness and protection.
Chastity, purity and self-restraint are infused into the heart, when one centers his mind in the fourth state. || 7 ||
They are immaculate and true, and filth does not stick to them. Through the Word of the Guru's Shabad, 
their doubt and fear depart. The form and personality of the Primal Lord are incomparably beautiful.
Nanak begs for the Lord, the Embodiment of Truth. || 8 || 1 ||
          
(Part 685)
18 August 2018

ਨੋਟ : ਇਹ ਵੈਬ ਸਾਈਟ ਇਕ ਅਜ਼ਾਦ ਸਾਈਟ ਹੈ ਅਤੇ ਇ੍ਹਧਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੰਗਲਾ ਸਾਹਿਬ ਜਾਂ ਦਿੱਲੀ ਸਿਖ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਨਾਲ ਕੋੲੀ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ॥
© ੨੦੦੦-2013 ਓਪਨ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਫਾਉਂਡੇਸ਼ਨ । ਕੁਝ ਹੱਕ ਰਾਖਵੇਂ ॥
ਇਸ ਵੈਬ ਸਾਈਟ ਤੇ ਸਮਗ੍ਗਰੀ ਆਮ ਸਿਰਜਨਾਤਮਕ ਗੁਣ ਆਰੋਪਣ-ਗੈਰ ਵਪਾਰਕ-ਗੈਰ ਵਿਉਤਪਨ੍ਨ ੩.੦ ਬੇ ਤਬਦੀਲ ਆਗਿਆ ਪਤ੍ਤਰ ਹੇਠ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ॥ .